Վոնդիվոյիի ծառաբնակ կենգուրուն (Dendrolagus mayri) համարվում է աշխարհի ամենահազվագյուտ և ամենախորհրդավոր կաթնասուններից մեկը։ Գիտնականները այն առաջին անգամ նկարագրել են 1928 թվականին, սակայն գրեթե մեկ դար շարունակ կենդանու մասին որևէ վստահելի տեղեկություն չի գրանցվել։ Ժամանակի ընթացքում շատերը համոզվել էին, որ այս տեսակը վերջնականապես վերացել է։
Սակայն 2018 թվականին տեղի ունեցավ իսկական գիտական հրաշք։ Բրիտանացի նատուրալիստ Մայքլ Սմիթը, ուսումնասիրելով Պապուա Նոր Գվինեայի Վոնդիվոյիի թերակղզու խիտ և դժվարանցանելի անտառները, կարողացավ լուսանկարել կենդանի ծառաբնակ կենգուրուի։ Սա դարձավ առաջին փաստացի ապացույցը վերջին 90 տարիների ընթացքում, որ Dendrolagus mayri-ն դեռ գոյություն ունի։
Վոնդիվոյիի ծառաբնակ կենգուրուն միջին չափի մարսապիալ է, որը հիանալի հարմարված է ծառերի վրա կյանքին։ Նրա հզոր վերջույթները թույլ են տալիս արագ ու ճկուն մագլցել, երկար պոչը ծառայում է հավասարակշռությունը պահելու համար, իսկ խիտ ու տաք մորթին պաշտպանում է լեռնային անտառների սառնությունից և մշուշից։
Այնուամենայնիվ, տեսակի վիճակը մնում է ծայրահեղ վտանգավոր։ Գիտնականների գնահատմամբ՝ բնության մեջ կարող է մնացած լինել ընդամենը մինչև 50 հասուն առանձնյակ։ Հիմնական սպառնալիքներն են անտառահատումները, բնակավայրերի կորուստը և որսը, որոնք լրջորեն նվազեցնում են կենգուրուի գոյատևման հնարավորությունները։
Վոնդիվոյիի ծառաբնակ կենգուրուի կրկնակի հայտնաբերումը մեծ արձագանք ունեցավ կենսաբանության աշխարհում։ Այն ոչ միայն հույս ներշնչեց գիտնականներին և բնապահպաններին, այլ նաև հստակ հիշեցրեց, թե որքան խոցելի են Նոր Գվինեայի եզակի էկոհամակարգերը և որքան հրատապ է դրանց պաշտպանությունը։
Այս պատմությունը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ տասնամյակներով անհետացած համարվող տեսակները կարող են գոյատևել մեկուսացված և քիչ ուսումնասիրված տարածքներում։
